Metody

>> Metoda dr Ackermanna

Metoda Ackermanna oparta jest na 50 letnim doświadczeniu w leczeniu manualnym kręgosłupa. W wyniku tej pracy, powstała terapia oparta na bardzo dokładnym badaniu przestrzennego ustawienia układu kostnego, oraz skutecznym postępowaniu chiropraktycznym. Każdy ruch w tej terapii, charakteryzuje się precyzją i dokładnością, dając zamierzony efekt.

Fizjoterapeuci stosujący tę metodę, po za znakomitą znajomością anatomii, fizjologii, patofizjologii, posiadają duże wyczucie palpacyjne. Metoda Ackermanna pozwala na działanie w miejscu występowania zaburzenia, w sposób celowany. Dlatego podczas zabiegu zostaje odblokowany tylko i wyłącznie ten kręg, który powodował u Pacjenta ból lub inne dolegliwości. Przy zastosowaniu metody dr Ackermanna, w ciągu jednego, lub kilku zabiegów, można usunąć lub znacznie złagodzić dolegliwości.

>> Metoda McKenzie

Jest to oparta na dowodach naukowych, metoda biomechanicznego badania i leczenia zaburzeń mechaniki kręgosłupa, oraz zespołów bólowych, oraz schorzeń stawów obwodowych i kończyn, spowodowanych zaburzeniem mechaniki. Jednym z częstszych wskazań do stosowania metody McKenziego jest dyskopatia (zarówno w stanie ostrym jak i przewlekłym).

Metoda sprawdza się także w innych zaburzeniach mechaniki. Metoda zawiera część diagnostyczną i terapeutyczną. Po ustąpieniu objawów – koncentruje się na profilaktyce. Metoda Mckenziego sprawdza się w sytuacjach, w których inne metody fizjoterapeutyczne nie mają zbyt wiele do zaoferowania – np.: skolioza reflektoryczna, kręcz karku (mogą wystąpić w przebiegu dyskopatii). Istotą metody jest to, że pozwala ona wielu pacjentom, samodzielnie, po odpowiednim wyedukowaniu, radzić sobie z bólem.

Celem nadrzędnym jest zabezpieczenie pacjenta przed nawrotem dolegliwości. W terapii według metody McKenziego, wykorzystuje się czynniki mechaniczne generowane siłami samego Pacjenta, jak i szeroką gamę technik manualnych. Zasadą jest, stosowanie najpierw indywidualnie dobranych ćwiczeń, a dopiero jeśli to konieczne, dodatkowo terapii manualnej – po wykluczeniu wszelkich przeciwwskazań do jej zastosowania.

>> PNF

PNF jest metoda przyjazną dla pacjenta, opartą na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji. Terapeuta wykonuje pracę z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych.

Zabiegi charakteryzują się wysokim poziomem bezpieczeństwa terapii wynikającym z integracji zabiegu z diagnostyką. Pacjent współuczestniczy w planowaniu terapii oraz kontynuuje ćwiczenia w formie programu domowego. Metoda PNF ma niewielkie wymagania sprzętowe i cechuje się dużą efektywnością prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

Filozofia PNF:
1. Pozytywne podejście: praca bez bólu, oparta na osiągalnych celach, nastawiona na sukces, prowadzona w sposób bezpośredni i pośredni, oparta na mocnym rozpoczęciu.

2. Najwyższy poziom funkcjonalny to: podejście funkcjonalne łączące pracę terapeutyczną w aspekcie strukturalnym i czynnościowym.

3. Mobilizacja potencjału pacjenta uzyskiwana dzięki intensywnemu treningowi: aktywny udział pacjenta w terapii, edukacja motoryczna, samodzielnie wykonywane ćwiczenia.

4. Uwzględnienie człowieka jako całości: jego związki ze środowiskiem, cechy osobowościowe, fizyczne i emocjonalne.

5. Zastosowanie zasad kontroli ruchu i nauczania motorycznego: powtarzanie ćwiczeń w rożnym kontekście, respektowanie etapów kontroli motorycznej, modyfikowanie wykonania.

>> Terapia tkanek miekkich

Terapia punktów spustowych

Punkt spustowy to wrażliwe miejsce w obrębie hipertonicznych tkanek, które jest bolesne pod wpływem ucisku i powoduje ból promieniujący oraz inne objawy w obszarach ciała odległych od miejsca drażnienia. Likwidując te punkty podrażnienia doprowadza się do znacznego zmniejszenie napięcia tkankowego w danym obszarze zaburzenie. Rozluźnioną tkankę należy na końcu doprowadzić do prawidłowej długości poprzez techniki wcześniej wymienione. Do likwidacji punktów spustowych można wykorzystać min. ucisk, głębokie głaskanie lub pozycyjne rozluźnianie.

Mięśniowo-Powięziowe Rozluźnianie

Powięź to płaska włóknista tkanka, która otacza ciało pod skórą, otacza i przedziela mięśnie oraz grupy mięśniowe dzieląc je na warstwy. Powięź tworzy integralna, nieprzerwaną łączącą strukturę od przyczepów w wewnętrznych częściach poprzez powięzi narządów o rozcięgna podeszwowego stóp. Uszkodzenie w obrębie systemu powięziowego np. zrost, blizna może spowodować wzmożone napięcie nawet w odrębnych obszarach naszego organizmu, powodując kompresje w stawach , ograniczenie przepływu płynów oraz ucisk na struktury nerwowe, a tym samym objawy bólowe. Terapeuta poszukuje ograniczenia w przesuwalności powięzi i wykorzystując fenomen rozluźnienia likwiduje zaburzenia.

  • Techniki Energizacji Mięśni Zespół technik wykorzystujących wysiłek fizyczny pacjenta, mający na celu likwidacje istniejących zaburzeń w obrębie tkanek miękkich. Wskazane są w przypadku hipertonusu mięśniowego, przykurczy pochodzenia mięśniowego i łącznotkankowego, zastoju żylnego, osłabieniu mięśni, ograniczeniu ruchu wynikającego z zaburzeń tkanek miękkich.
  • Techniki Aktywnego rozluźniania Polegają na utrzymywaniu stałego nacisku lub zablokowaniu tkanek podczas, gdy jednocześnie wykonywanie jest rozciąganie tkanki. Szczególnie skuteczna po urazach sportowych i po długich unieruchomieniach.

Wyróżniamy trzy rodzaje technik aktywnego rozluźniania

  • pasywna: terapeuta utrzymuje nacisk na tkankę i sam porusza częścią ciała, która ma rozluźnić
  • pasywna: terapeuta aplikuje nacisk a pacjent wykonuje ruch ciała w kierunku rozciągania. Jest ona bardziej intensywna oraz pacjent sam kontroluje ruch wyznaczając granice zakresu przez niego tolerowanego, unikając tym samym bólu.
  • w pozycji obciążenia stawu: jest bardzo efektywna w przywracaniu pełnej funkcji tkanek. Powinna być wykonywana w końcowej fazie leczenia.

>>Taping

Metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze.

Taping jest skuteczny w terapii problemów stawowych i mięśniowych. Bazuje na kinezjologii i zdolnościach organizmu do samoleczenia. Oddziałuje na mięśnie, powięzie, stawy, układ limfatyczny i nerwowy. Działanie kinesiotapingu polega na zmniejszeniu bólu mięśni i stawów, usuwaniu obrzęków limfatycznych, wspomaganiu pracy mięśni oraz korygowaniu niewłaściwej pozycji stawu. Kinesiotaping znajduje również zastosowanie w sporcie – m.in. jest często stosowany przez siatkarzy.

>>Elektroterpia

(ElectricalMuscleStimulation) – zabieg elektroleczniczy, zwany także elektrogimnastyką, mający na celu wywołanie reakcji motorycznej mięśnia lub grupy mięśni. Wykorzystywany jest tu prąd stały impulsowy (płynący z przerwami). Elektrody umieszcza się na skórze w miejscach zwanych punktami elektromotorycznymi. Podczas zabiegu mięśnie są pobudzane do skurczu (mięśnie kurczą się i odpoczywają w rytm płynącego z przerwami prądu).

Celem EMS może być reedukacja utraconej funkcji mięśnia lub grupy mięśni, zwiększenie siły i wytrzymałości, podniesienie lub obniżenie tonusu, poprawa krążenia obwodowego, zabezpieczenie przed atrofią, przez poprawę lokalnego krążenia i podniesienie temperatury zmniejszenie obrzęków lub rozgrzewka, zmniejszenie spastyczności.

Naprzemienne skurcze i rozkurcze mięśnia podczas elektrostymulacji aktywują działanie pompy mięśniowej, co może być pomocne w przypadkach zaburzeń krążenia obwodowego. Efekt miorelaksacji i zwiększonego ukrwienia w obrębie stymulowanej grupy mięśni można wykorzystać jako przygotowanie przed dalszą kinezyterapią lub terapią manualną.